De 4e Musketier :: Karakterweekend Oktober 2009“Voor mij was de tocht alles behalve gemakkelijk. Ik wist totaal niet waar ik in stapte van te voren, maar ik dacht: ‘Ik kan altijd en elk moment er gewoon uitstappen. Dat doe ik namelijk altijd als de berg te groot wordt, dan doe ik het gewoon niet. Op een of andere manier kon ik doorgaan. Een enorme overwinning.”
“Fysiek was het weekend een peulenschil [aldus oersterke deelnemer [red.] Met veel gemak kon ik dit aan. Maar ik heb zóveel meegekregen. Ik weet nu wat ik moet doen om het thuis weer op de rit kan krijgen. En, het lijkt heel wat, maar hier staan, daar ben ik niet zo van. Dit hier in de groep delen, ook dat is overwinning.”
De ontvangst op het parkeerterrein te Stoumont in de Belgische Ardennen was er een van aankomen en aanpakken.
“Hij moet snel zijn mond houden, anders ga ik meteen naar huis.”
De tijd van grappen maken was voorbij. Daar waar in de Tweede Wereld oorlog geallieerden hevig vochten om cruciale doorbraken te forceren in vijandelijke linies op weg naar bevrijding, precies daar werd door 83 mannen intens gestreden om geestelijke doorbraken te forceren op weg naar Leven! De ontmoeting met God, de confrontatie met de elementen, de worsteling met ‘ik’. Waartoe? Tot de bevrijding van dat mannenhart van kramp, angst en rekenen. Om sterker te worden en tot gloednieuw Leven te komen.
In het holst van de nacht. Aan de rivier. Koud. Moe. Vochtig. Sterren. De geur van rook. Likkende vlammen. 115 mannen. De setting voor het verpletterende getuigenis van Joop Gottmers, ex-drugsbaron en bokskampioen. Het is een verhaal van zwarter dan zwart naar witter dan wit. Van hier naar de maan. En weer terug. Zo ver moest Gods liefde voor Joop reiken om hem te redden uit de diepe ellende waarin hij vastgeketend zat. Iedereen vergeet de tijd. En dat is maar goed ook.
“Ik dacht: ‘Laat die man lekker vertellen, maar laat mij alsjeblieft slapen. Het is midden in de nacht. Ik ben moe. Ik ben koud. Ik heb hier helemaal geen zin in. Toen kwam de zondeloop. Op het moment dat ik bij het kruis aankwam, en al die stenen op het altaar gooide, werd ik diep geraakt. Er viel iets van me af. De rest van het weekend vloog ik! Prachtig dat getuigenis en wat erop volgde. Dank aan God.”
Na het getuigenis van Joop, gingen mannen de confrontatie aan met hun eigen donkere plekken. Serieus en intens was het moment bij het kruis waar de stapel zondestenen hoger en hoger werd. Het werd een altaar. Zonden vragen om offers. Het Lam werd geslacht op het altaar dat de vorm had van een kruis. De plaats van de dood, wordt de plaats van het leven.
Na allerlei mentaal-fysieke beproevingen begon het vlotvaren. In de 2e editie nog een pleziertochtje, nu een marteling. De lage waterstand deed “varen” veranderen in “tillen”. Wat een rustpunt had kunnen zijn, werd een energievreter. Deze eerste reus bleek die dag nog vele broers te hebben…
“Ik ontdekte dat ik de uitdaging was aangegaan om aan mezelf te bewijzen dat ik echt man ben. Daarom baalde ik enorm dat ons team in de achterhoede eindigde. Plotseling drong het tot me door dat het daar niet van afhangt. God liet me zien, het is goed zo. Ik mag zijn wie ik ben. Het is goed. Ik ben man.”
Na diverse ontberingen en een variatie aan uitdagingen stonden de mannen uiteindelijk, uiteindelijk, uiteindelijk aan de rivier. Tijd om de confrontatie aan te gaan met ons eindeloze rekenen. Tijd om te snappen dat vertrouwen op eigen inzicht ons niet dichter brengt bij Leven zoals het bedoeld is. Tijd om het gevecht aan te gaan.
“Ik liep door de rivier en zag mannen dicht bij elkaar door het water worstelen. Ik verschuil me vaak in de groep en wilde dit alleen doen. Een teamgenoot verdween kopje onder voor me. “Dat is goed voor hem, dat heeft hij nodig”, dacht ik. Even later ging ik zelf. Onder. Mijn baret dreef in het water. Mijn identiteit was nat gegaan. Ik heb hem niet meer opgedaan. Ik ben ook iemand zonder die baret. Ik ben gegaan! Meer dan ooit ben ik vastberaden om mijn positie in te nemen als man. De tijd van verschuilen is voorbij. Voorop gaan, verantwoordelijkheid nemen en de leiding oppakken!”
“De Jabbok-worsteling heb ik fysiek niet eens gevoeld. Ik was continue in gesprek met God. Ik liep ook altijd te rekenen, was nu intens met God aan het worstelen en dat heeft me diep ontroerd.”
“Ik strompelde uit het water en hoorde een lied. Het was hetzelfde als het lied bij mijn doop. Ik mocht opnieuw beginnen. Was weer rein.”
Krampachtig vrij zijn kan niet. We mogen leven met open handen. Golgotha. Iemand betaalde hiervoor met Zijn Leven. Nu mogen wij alles geven aan Hem.
“Het ging goed. Ik had nog zoveel energie. Toen opeens liep ik te huilen. De balk op mijn schouders. Pure dankbaarheid. De rest van de loop vloog ik, raakte ik de grond nauwelijks. Toen ik aankwam had ik nog over. Ik was nog niet op. Ik was nog niet kapot. Ik besefte dat je ook nooit genoeg kunt geven aan Koning Jezus in ruil voor wat Hij heeft gedaan. Hij heeft zoveel in mijn leven hersteld, dat is niet te geloven. En nooit, nooit kan ik genoeg terug doen uit dankbaarheid. Ik knielde neer bij het kruis. Overweldigd door dankbaarheid.”
Thuiskomen bij het kruis. Feest van genade. Avondmaal. Feest van vreugde. BBQ. Opluchting, verbazing, ontroering, verwondering – de getuigenissen en belevenissen van de moedige mannen die de confrontatie durfden aangaan, klinken als muziek in de oren en stijgen samen met de rook van het enorme kampvuur op, tot ver voorbij de hoogste boomtoppen.
Als een dankoffer aan Onze Koning!
